Διακοπή αύριο το πρωί σε όλη την επαρχία Αλμυρού.

Αύριο Κυριακή 23 Μαρτίου αναμένονται διακοπές ρεύματος στην ευρύτερη περιοχή του Αλμυρού, από τις 8 το πρωί μέχρι και τις 9:30 περίπου.

Διακοπή σε:

ΑΛΜΥΡΟΣ – ΕΥΞΕΙΝΟΥΠΟΛΗ – ΠΕΡΔΙΚΑ – ΦΥΛΑΚΗ – ΝΕΟΧΩΡΑΚΙ - ΑΜΑΛΙΑΠΟΛΗ – ΑΝΘΟΤΟΠΟΣ – ΝΕΡΑΪΔΑ – ΜΑΥΡΟΛΟΦΟΣ – ΑΡΓΙΛΟΧΩΡΙ ΚΩΦΟΙ – ΚΟΚΚΟΤΟΙ - ΒΡΥΝΑΙΝΑΣ – ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΡΥΝΑΙΝΑΣ – ΚΟΝΤΑΡΟΛΑΚΑΣ – ΔΡΥΜΩΝΑΣ – ΓΑΥΡΙΑΝΗ – ΑΧΙΛΛΕΙΟΝ – ΑΓ. ΔΗΜ. ΑΧΙΛΛΕΙΟΥ – ΠΤΕΛΕΟΣ – ΛΙΧΟΥΡΑ – ΠΗΓΑΔΙ – ΚΑΡΑΒΟΤΣΑΚΙ – ΛΕΥΚΗ – ΑΓ. ΜΑΡΙΝΑ – ΝΙΕΣ ΣΟΥΡΠΗΣ – ΣΟΥΡΠΗ – ΠΛΑΤΑΝΟΣ – ΑΓΙΟΙ ΘΕΟΔΩΡΟΙ – ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ – ΚΡΟΚΙΟ. 

Πλάτανος Αλμυρού: Στα ερείπια του χρόνου και του καιρού. (φώτο)

Πλάτανος Αλμυρού:

Στα ερείπια του χρόνου και του καιρού.

Στις βορειοανατολικές κλιτές της Όθρυος λίγα χιλιόμετρα από τον Αλμυρό Μαγνησίας, βρίσκεται ένα ερειπωμένο χωριό, ο Πλάτανος, πολύ κοντά στο σημερινό συνώνυμο χωριό.

Παλιά πετρόχτιστα σπίτια ορθώνονται ακόμη και σήμερα διάσπαρτα στο χώρο, με εμφανή τα σημάδια του χρόνου και του καιρού. 
Τα ερείπια των σπιτιών μαρτυρούν έναν τόπο που κάποτε έσφυζε από ζωή κι ακόμη και σήμερα μπορείς να διαπιστώσεις πως όλα έγιναν με τάξη κι αγάπη για τον τόπο εκείνο. Εκκλησιές, σπίτια κι άλλα κτίσματα υπάρχουν τριγύρω. 

Κατίνα Τέντα-Λατίφη: Αυτή είναι η ιστορία μου - Γεννήθηκα στον Αλμυρό Μαγνησίας.

Αυτή είναι η ιστορία μου, ένα απειροελάχιστο μόριο στην ιστορία του ελληνικού λαού με τους λαμπρούς απελευθερωτικούς αγώνες του και την τραγωδία του, που ξεκίνησε το 1945 όταν χτυπήθηκαν κατακέφαλα απ’ την δεξιά και τους εγγλέζους οι πατριώτες αγωνιστές της Εθνικής μας Αντίστασης. Δηλαδή, αυτοί που δημιούργησαν με το αίμα και τις θυσίες το πιο ωραίο κομμάτι της ιστορίας μας στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο [...] Αυτό μόνον στην Ελλάδα συνέβη, πουθενά αλλού, να αγωνίζεσαι για την απελευθέρωση της χώρας σου και να ‘ρχονται αυτοί που περνούσαν ασφαλείς και όμορφα κι ωραία στο εξωτερικό και αυτοί που συνεργάστηκαν με τους καταχτητές και να σε εξοντώνουν!“ η αντιστασιακή μαχήτρια Κατίνα Τέντα – Λατίφη, μιλάει στην Κρυσταλία Πατούλη για όσα -και όχι μόνο- κατέγραψε στο βιβλίο της Τα απόπαιδα, εκδ. εξάντας.

Γεννήθηκα στον Αλμυρό Μαγνησίας.

Λίγα λόγια από τον γέροντα Καλλίστρατο (Άγιον Όρος) για την τεκνοποίηση...

Λίγα λόγια από τον γέροντα Καλλίστρατο

(Άγιον Όρος)

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΠΑΙΔΙΑ ΤΩΡΑ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ...

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ...

ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ!!!

Όλα αυτά δεν είναι λόγια που θα πρέπει να λέμε εμείς οι Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί.

Ούτε καν να σκεφτόμαστε έτσι.

Τι θα γινόταν αν δεν έκαναν παιδιά οι πρώτοι Έλληνες Χριστιανοί όταν ζούσαν μέσα στους διωγμούς;

Ήξεραν τι τους περίμενε αλλά δεν σταμάτησαν το θέλημα του Θεού, την συνέχιση του γένους.

Τότε υπήρχαν οι σφαγές, τα μαρτύρια, τα βασανιστήρια και οι εξορίες.

Μαρτυρούσαν οικογενειακώς για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία.

Και αργότερα τα πράγματα δεν ήταν ρόδινα.

Τουρκοκρατία, πόλεμοι, πείνες, δυστυχίες.

Δεν σταμάτησε όμως ο κόσμος να κάνει παιδιά.

Είχαν πίστη τότε, δεν φοβόταν. Ήξεραν ότι ο Θεός θα τους δώσει όλα όσα θα χρειαζόταν για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. 

Και δεν κάνανε 1-2 παιδιά μόνο.

Ακούμε οικογένειες για 8, για 10 και για 14 παιδιά. Και δεν το βάζανε κάτω.

Όσο πιο πολλές δυσκολίες τόσο περισσότερα παιδιά κάνανε.

Σήμερα όμως;

Η αποστολή μας... η ζωή μας...

Όλοι γεννιόμαστε με μία αποστολή, ένα αποτύπωμα ζωής, ένα ανθρώπινο σημάδι που μας καθορίζει και πολύ περισσότερο καθορίζει την πορεία μας και το πέρασμά μας από τη ζωή.

Η παρουσία μας ως αποστολή γίνεται σύμβολο ζωής… «μνημείο αιωνιότητας», που δεν καταστρέφεται, αλλά μόνο δημιουργείται… δεν κατοικεί κάπου εκεί έξω, αλλά κάπου εκεί μέσα!

Σε μία λοιπόν παγκόσμια κοινωνία που ποτέ άλλοτε στην ιστορία της ανθρώπινης εξέλιξης δε γνώρισε έλλειψη ελπίδας, μέλλοντος, δημιουργίας ας σφραγίσουμε την ελπίδα, τη δημιουργία και την πίστη με την αγάπη μας.

Πως; Κάποιος έδωσε συμπόνια εκεί που κάποιος λυπήθηκε, κάποιος έχτισε εκεί που κάποιος γκρέμισε, κάποιος καθάρισε εκεί που κάποιος βρώμισε, κάποιος φύτεψε εκεί που κάποιος ξερίζωσε.

Έχουμε αποστολή… δεν είμαστε άνθρωποι άξιοι της μοίρας μας, αλλά άνθρωποι αξίας! 

Η αποστολή μας δεν είναι γραμμένη σε χαρτιά, αλλά στην καρδιά, δεν έρχεται με δελτίο αποστολής, αλλά με έμπνευση ψυχής! 

Ο γέροντας Παΐσιος έλεγε πως: «Το ν΄αγαπιέσαι είναι ανθρώπινο, αλλά το ν΄αγαπάς είναι θεανθρώπινο…»

Ο προσεχείς εορτασμός του Ευαγγελισμού στον Αλμυρό... Και ο παλαιός Ναός σε φώτο του 1907

Τον προσεχή εορτασμό του Ευαγγελισμού της Υπεραγίας Θεοτόκου ετοιμάζεται να εορτάσει ο ομώνυμος Ιερός Ναός στον Αλμυρό.

Την  παραμονή της εορτής 24 Μαρτίου θα προεξάρχει στον Μέγα Πανηγυρικό Εσπερινό και θα κηρύξει τον Θείο Λόγο ο Ιεροκήρυκας Αρχιμανδρίτης π. Επιφάνιος Δημητρίου. 

Ενώ ανήμερα της εορτής του Ευαγγελισμού 25 Μαρτίου, της Πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας, θα προεξάρχει ο Αρχιμανδρίτης και Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρού π. Χρυσόστομος Παπαδόπουλος του οποίου η καταγωγή είναι από τον Αλμυρό.   

Ο παλαιός Ιερός Ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Αλμυρού, σε απεικόνιση του 1907

Στο σκοτάδι ο Αλμυρός ...

Για σχεδόν μια ώρα στο σκοτάδι η επαρχία Αλμυρού από την ξαφνική διακοπή ρεύματος.

La vita e bella...

Βλέπω γύρω μου ανθρώπους να αισθάνονται φόβο, φτώχεια, μοναξιά, κακή υγεία και ένα αίσθημα παραίτησης από τον αγώνα της ζωής. Ανθρώπους γερασμένους από την αγωνία και την ανασφάλεια. Νέοι κυριολεκτικά γερασμένοι. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι μεταφέρουν αυτά τα συναισθήματα σε όσους συναντούν και ουσιαστικά επικοινωνούν με αυτά στην καθημερινότητά τους με αποτέλεσμα όλοι ως κοινωνία με κάποιες εξαιρέσεις, να πιστεύουμε πως γερνάμε, πως αρρωσταίνουμε και πως όλα είναι μάταια. Αυτός είναι ο προορισμός μας στη ζωή; Με αυτή την κοινωνική συμφωνία θα μεγαλώσουμε παιδιά; Ζούμε στη φυλακή των συαναισθημάτων μας. Κλειδώνουμε την ευτυχία για να ζήσουμε με την κρίση. Ας κριθούμε για τη στάση μας όλοι λοιπόν. Όταν όμως φύγουμε από αυτή τη ζωή και Κάποιος μας ρωτήσει τι προσφέραμε ως συνάνθρωποι σε αυτή τη ζωή, ας θυμηθούμε να Του πούμε πόσο φορολογήθηκε το χαμόγελο από την κρίση…

Δείτε το «la vita e bella» και μάθετε πως είναι όλα στον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα.

Tο Ξερριζωμένο Δέντρο [απόσπασμα] - Του Aριστοτέλη Βαλαωρίτη

―«Δέντρο, πώς κοίτεσαι νεκρό στον άμμο του γιαλού μου;

Ποιό χέρι σε ξερρίζωσε, ποιά δύναμη σ' επήρε

από τη ράχη του βουνού και σ' έρριξε στο κύμα;...

Eσένα τα γεράματα δε σ' είχαν σαρακώσει

στα ατάραγα κλωνάρια σου εκατοστάδες χρόνοι

χωρίς να τα λυγίσουνε, εστέκαν σωριασμένοι,

στη σιδερένια φλούδα σου, χωρίς να τήνε γδάρη,

του λόγγου τ' αγριοδάμαλο τα κέρατα ετροχούσε.

Πες μου, πώς κοίτεσαι νεκρό, ρουπάκι, στο γιαλό μου;»

Aπολογία στα Zώα - Του Ζαχαρία Παπαντωνίου.

Σαν αλαργεύουν από με γεμάτοι τρόμο οι γάτοι

θαρρώντας που απαντήθηκαν με φοβερό διαβάτη

ας ήταν, Θε μου, δυνατό να βγούνε απ’ την απάτη.

O ίσκιος που τρέχει να χαθεί παράμερα του δρόμου

μέσ’ στα βαθειά μεσάνυχτα που πάω στο φτωχικό μου

να τόξερε τι ανάξιος οπούμαι τέτοιου τρόμου!

Mε των προγόνων τους θα ζουν τα θολωμένα φρένα

και τρέμουνε τον άνθρωπο τα ζώα τ’ αγαπημένα

ίσως κι εγώ, σκληρό παιδί, να τάχα αδικημένα.

Mα τώρα πούχω μέσα μου ελέους κι αγάπης βρύση

πολλών ψυχών τα κρίματα μπορούσε να τα σβήσει

στης γάτας το γουναρικό το χάδι μου αν γλυστρήσει. 

Στη μοναξιά μας την ιερή και τη βαθειά ησυχία

όταν εκείνη αργοπατεί στα μάταια τα βιβλία

δεν είναι η σιωπή μας νους, ο λόγος ανοησία;

Bουβή η αφή, μα νόημα κι υπομονή γεμάτη

χαϊδεύοντας τη ράχη του γυρτή, απαλή, χνουδάτη,

μιλεί του ζώου για τη φριχτήν ανθρώπινην απάτη.

Aς ήταν η ασημότερη κι η πιο κυνηγημένη

στο κρύο! τη νύχτα! από στενό σοκάκι μαζεμένη

από τις δούλες και τις γριές αναθεματισμένη

από το πετροβόλημα παιδιών φοβερισμένη

για ζεστασιά! για μίλημα! για χάδι πεινασμένη

αυτή που θάτανε γραφτό να κάμω ευτυχισμένη!